Yağmurca konuşmayı öğrendim 6 Kasım 2008'de

      İçim titredi iki dişli meleğimin her feryadında. Bu gece sabaha kadar en uzunu 20 dakika süren aralarla ağladı. Ateşi yok, dilide yokki ağrısı var mı söylesin. Diş mi yine sıkıntısı, üşüttü karnı mı ağrıyor hiç bilemedim. Minik meleğimi koynuma sardım yattım gecenin bilmediğim bir saatinde. Ne zaman daldım, ne zaman yeni bir feryatla uyandım bilemiyorum. "Kızım burdayım bitanem, ağlama" diyorum, kafasını yukarı kaldırıyor, bir öpücüğe tav olup baygın düşüyor yine. Bekledim bu kez. Neden böyle yapıyor diye. Kafasını sağa sola çeviriyor, elleriyle bişeyler arıyor bulamazsa uykudan uyanmadan ağlıyor. Kabus mu görüyor acaba?

     ....

     Sabah olduğunda uykusuzluktan bitkin düşen bir anne, uyuyamamış ve bu gecede nöbeti olan bir baba ve sabah olduğuna çok sevinmiş bir melek vardı aynı yatakta. Kuzum gece boyunca neden öyle yaptı bilinmez ama sabah olupta biz ayağa dikilince kendi geçti, bir güzel uyudu. Senin canın sağolsun bitanem, biz uykusuz kalmaya razıyız. Hastasın diye çok korkmuştum bende :)